Tirzepatyd vs Semaglutyd – czym różnią się nowe leki na otyłość?

Tirzepatyd i semaglutyd należą obecnie do najważniejszych leków stosowanych w farmakologicznym leczeniu otyłości. Oba zmniejszają apetyt, zwiększają uczucie sytości i pomagają ograniczyć ilość spożywanych kalorii, ale działają nieco inaczej.

Tirzepatyd jest substancją stosowaną w leku Mounjaro, natomiast semaglutyd jest substancją czynną leku Wegovy. Który z nich działa skuteczniej? Czy Mounjaro jest lepsze od Wegovy? I czy większa utrata masy ciała oznacza, że tirzepatyd będzie najlepszym wyborem dla każdego?

Tirzepatyd a semaglutyd – najważniejsze różnice

Oba leki są w Unii Europejskiej zatwierdzone do kontroli masy ciała u dorosłych z otyłością lub z nadwagą i współistniejącym problemem zdrowotnym związanym z masą ciała.

Jak działają te leki?

Semaglutyd jest agonistą receptora GLP-1. Naśladuje działanie naturalnego hormonu jelitowego, który między innymi wpływa na uczucie sytości, apetyt i gospodarkę glukozową.

Tirzepatyd działa inaczej – pobudza receptory dwóch hormonów: GIP i GLP-1. Z tego powodu określa się go jako podwójnego agonistę inkretynowego.

Oba leki pomagają zmniejszyć ilość przyjmowanych kalorii, ale mechanizm działania tirzepatydu jest szerszy.

Tirzepatyd czy semaglutyd – który lek skuteczniej odchudza?

To jedno z najczęściej zadawanych pytań. Co ważne, mamy już badanie, w którym tirzepatyd i semaglutyd zostały bezpośrednio ze sobą porównane.

W badaniu SURMOUNT-5 uczestniczyło 751 dorosłych osób z otyłością, ale bez cukrzycy typu 2. Po 72 tygodniach średnia redukcja masy ciała wyniosła:

• 20,2% przy stosowaniu tirzepatydu,
• 13,7% przy stosowaniu semaglutydu.

Tirzepatyd był również skuteczniejszy w zmniejszaniu obwodu talii – średnio o 18,4 cm w porównaniu z 13,0 cm w grupie semaglutydu.

Oznacza to, że w tym konkretnym badaniu tirzepatyd zapewniał większą średnią redukcję masy ciała niż semaglutyd.

Nie oznacza to jednak, że każda osoba straci 20% masy ciała po Mounjaro ani że Wegovy będzie nieskuteczne.

Co oznacza 20% utraty masy ciała?

Dla osoby ważącej 100 kg 20% oznacza około 20 kg.

Trzeba jednak pamiętać, że wyniki badań klinicznych są wartościami średnimi. Reakcja poszczególnych pacjentów może być bardzo różna. Na efekt wpływają między innymi dawka, czas leczenia, przestrzeganie zaleceń, sposób żywienia, aktywność fizyczna oraz indywidualna odpowiedź organizmu.

Nie należy więc traktować wyników badań jako obietnicy konkretnej liczby kilogramów.

Skutki uboczne leków

Oba leki mogą powodować działania niepożądane dotyczące przede wszystkim przewodu pokarmowego.

Najczęściej zgłaszane są:

• nudności,
• biegunka,
• zaparcia,
• wymioty,
• bóle lub dyskomfort brzucha,
• uczucie pełności.

Objawy często pojawiają się lub nasilają podczas zwiększania dawki. W badaniu porównującym tirzepatyd z semaglutydem większość działań niepożądanych miała charakter żołądkowo-jelitowy i była łagodna lub umiarkowana.

Nie oznacza to jednak, że oba leki są całkowicie pozbawione ryzyka. Przed rozpoczęciem leczenia lekarz powinien ocenić przeciwwskazania, choroby współistniejące i przyjmowane leki.

Czy Tirzepatyd jest lepszy od Semaglutydu?

Jeżeli przez „lepsze” rozumiemy średnią redukcję masy ciała w bezpośrednim badaniu porównawczym, obecne dane przemawiają na korzyść tirzepatydu.

Ale wybór leku nie powinien opierać się wyłącznie na potencjalnej liczbie utraconych kilogramów.

Lekarz bierze pod uwagę między innymi:

• BMI i stopień otyłości,
• choroby współistniejące,
• gospodarkę węglowodanową,
• ryzyko sercowo-naczyniowe,
• tolerancję leku,
• przeciwwskazania,
• inne przyjmowane preparaty,
• możliwość regularnego stosowania terapii,
• wcześniejsze doświadczenia z leczeniem otyłości.

Dlatego Wegovy może być bardzo dobrym wyborem dla jednego pacjenta, a Mounjaro dla innego.

Kto może stosować te leki?

W Unii Europejskiej Mounjaro i Wegovy są wskazane do kontroli masy ciała u osób dorosłych z:

• BMI ≥30 kg/m², czyli otyłością,

lub

• BMI ≥27 kg/m² i co najmniej jednym powikłaniem związanym z nadmierną masą ciała, np. nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami gospodarki węglowodanowej, dyslipidemią, obturacyjnym bezdechem sennym lub chorobą sercowo-naczyniową.

Leki stosuje się jako element kompleksowego leczenia, razem z dietą o obniżonej kaloryczności i zwiększeniem aktywności fizycznej.

Nie są przeznaczone do stosowania wyłącznie w celu kosmetycznego odchudzania u osób bez otyłości lub nadwagi z problemami zdrowotnymi związanymi z masą ciała.

Czy po odstawieniu masa ciała wraca?

Leczenie otyłości jest leczeniem przewlekłym. Samo osiągnięcie określonej masy ciała nie oznacza, że choroba została trwale wyleczona.

Po odstawieniu skutecznego leczenia farmakologicznego może dojść do zwiększenia apetytu i ponownego wzrostu masy ciała. Dlatego decyzja o zakończeniu terapii powinna być podejmowana wspólnie z lekarzem, a nie wyłącznie na podstawie osiągniętej liczby kilogramów.

Ważne jest również budowanie nawyków, które pomagają utrzymać efekty leczenia – odpowiedniego sposobu żywienia, aktywności fizycznej i regularnego monitorowania masy ciała.

Czy można stosować te leki jednocześnie?

Nie. Są to leki wpływające na podobne szlaki regulacji apetytu i metabolizmu, a ich łączenie nie jest standardową metodą leczenia otyłości.

Nie należy również samodzielnie zamieniać jednego preparatu na drugi ani modyfikować dawek. Jeśli efekt leczenia jest niewystarczający albo działania niepożądane są trudne do zaakceptowania, lekarz może zdecydować o zmianie terapii.

Który wybrać?

Nie ma jednego najlepszego leku na otyłość dla wszystkich pacjentów.

Aktualne dane pokazują, że tirzepatyd może prowadzić do większej średniej redukcji masy ciała niż semaglutyd. Jednocześnie semaglutyd pozostaje skuteczną i dobrze przebadaną opcją leczenia otyłości.

Najważniejsze jest nie to, który lek jest popularniejszy w internecie, ale który preparat jest odpowiedni i bezpieczny dla konkretnej osoby.

Otyłość jest chorobą przewlekłą, dlatego farmakoterapia powinna być częścią długoterminowego planu leczenia, obejmującego również sposób żywienia, aktywność fizyczną oraz kontrolę chorób współistniejących.